Bez celu

Zawsze możesz zostać księdzem ;)

A czy musisz iść koniecznie na studia by być informatykiem? Jeśli masz wiedzę teor. i praktyczną to zacznij to wykorzystywać. Zdobędziesz kasę to i wtedy pojdziesz na zaoczne. Ale wtedy to nie będzie to samo co dzienne.

A myślałeś nad budowlanką? w ciągu 5 lat będzie tyle możliwości do zarobienia właśnie w tej dziedzinie że można by spróbować :]

Wiem wiem, że porażka z tymi zaocznymi, ale to dla tych którzy mają już konkretne podstawy. Z mojego punktu widzenia, informatyka to zbyt ogólnikowe stwierdzenie. Jak mawiał laborant, informatyk to taki człek który tylko umie instalować Windows’a.

Z tym kwitkiem to efekt kilku zmian w polskiej edukacji. Pojawiły się różne uczelnie o różnych poziomach, poza tym reforma na szczeblu szkoł średnich i brak egzaminów wstępnych spowodowała, że praktycznie każdy może pojść na techniczne kierunki, nie mając o tym pojęcia (np. Ja, ale idziemy do przodu) i nawet tytuł magistra inżyniera już nie starczy. Trzeba jeszcze kolejne egzaminy na licencje pozdawać, być zaspokoić ambicje osób poszukujących kandydatów na dobre miejsca. Z drugiej strony w Polsce przyjęto standard europejski za polskie pieniądze czyli roboty tyle co na Zachodzie za wiele mniejsze pieniądze.

a myślałeś o testach predyspozycji zawodowych?

no to w tym kierunku iść? :)
kiedyś miałam podobny problem, wybrałam przypadkiem i z lenistwa (na informatykę miałam zwolnienie z fizyki), nie żałuję

nawet z tak zawężonego zbioru możliwości?

Nie stresuj się nadmiernie – ja informatyki nie skończyłem (ba, nawet nie zacząłem), a w „branży” pracuje.

Zresztą, jeśli chodzi o branżę security, to ze wszystkic dobrych osób, które znam, to może ze 3 skończyły informatykę.

Zdecydowanie kwitki do niczego nie są potrzebne. Ja sam jestem na to dowodem. Właśnie zmieniam pracę. A Rad, jesteśmy w tym samym wieku. ;] A zmieniam bo dostałem dużo lepszą ofertę. Prawdę mówiąc nawet lepszą niż się kiedykolwiek spodziewałem.

Na studia zdecydowałem się zaoczne bo wiedziałem że chcę pracować a samo studiowanie przecież nie dałoby mi takiej swobody na rynku pracy. I mimo, że teraz w trakcie sesji jest ciężko to jest mi dobrze w tym co robię. A o byciu *nolife*m nie ma mowy bo sam decyduje co robię (po pracy :D).

Twoja sytuacja przypomina mi to jak sam się czułem w na krótko przed maturami w zeszłym roku, gdy nagle zacząłem wątpić w to czy aby na pewno programowanie to jest to co chcę w życiu robić. I zdecydowałem wówczas, że tak. A zgadnij co, na każdej mojej dotychczasowej rozmowie kwalifikacyjnej pojawiało się pytanie: Co chciałbym robić za 5-10 lat? i teraz to dla mnie wręcz oczywiste, że nie chcę za te 5-10 lat programować. Marzy mi się wówczas… Ech ale co się będę zwierzał. Pomysłów na życie mam ciągle mnóstwo.

Pozdrawiam, więcej wiary w siebie i odwagi. A jakbyś znalazł chwilę między jednym egzaminem w sesji a drugim, to możesz zawsze wpadać. ;]

—-edited:

A co do poziomu studiów informatycznych zaocznych na PG, to zawsze jest przecież jeszcze PJWSTKa w Gdańsku. Mój znajomy studiuje tam zaocznie i sobie chwali – nie ma tych durnych przedmiotów w stylu fizyki, metrologii etc. Więc jakby co masz alternatywę. Jeśli mnie Tyrzyk obleje z Fizy to właśnie tam pójdę. Że tak powiem cenowo podobnie. :P

Jak się jest obeznanym z kompami na w miarę wysokim poziomie to studia informatyczne mogą okazać się męczarnią nie do przejścia. Przykładowo ja tak mam… Jestem całym sercem i duszą za OpenSource, a zawodowo chciałbym się zajmować sieciami komputerowymi. Studiuję inf, specjalność programowanie i sieci informatyczne na polibudzie w Koszalinie i mam kolosalnego zonka, bo przez 6 semestrów były raptem 2 przedmioty mające cokolwiek wspólnego z sieciami, programowania jest w miarę sporo, ale co z tego, jak co pół roku w innym języku i nauczyć się czegoś konkretnego jest dosyć ciężko. Przy tym na dodatek jest masa elektroniki, która jest koszmarem nie do przejścia, a jako wisienka na torcie wykłady i ćwiczenia z wieloma wykładowcami zakochanymi w „technologii firmy micro$oft” :-/. Obecnie jestem na takim etapie, że gdyby mnie rodzie nie szantażowali odcięciem funduszy rzuciłbym te studia w pierwszej możliwej sekundzie.

Z tego wniosek, że nie zawsze wymarzony kierunek studiów (a takim była dla mnie inf), będzie tym czego się po nim oczekuje.